روزهای نازنین

صبح ها حالم خوب است. آقای پارازیت چی کارش را از ساعت حدود ده صبح شروع می کند. به هر حال ایشان هم کار و زندگی دارند و در این شهر بزرگ با این ترافیک بی امان تا خودشان را به محل کارشان برسانند گاهی تاخیر می کنند.

سبابه ی مبارکشان که روی دکمه ی ارسال پارازیت می رود یک رگی از پشت سر من شروع به ضربان دردناک می کند به طوری که هر لحظه انتظار پاره شدنش را دارم. میزان حساسیت من به امواج به قدری است که حتی می توانم بگویم کدام اتاق خانه بیشتر در معرض پارازیت قرار دارد.

از آن جایی که هر شب با درد  و مسکن به خواب می روم نمی توانم بگویم تا چه ساعتی پارازیت ادامه دارد ولی روشن است که دوست عزیز ما همان طور که چراغ اتاقش را قبل از خواب خاموش می کند و کامپیوترش را شات داون می کند سیستم ارسال پارازیتش را هم خاموش می کند. آن موقع رگ من هم می خوابد.